I couldn't mind myself en dit is waarom

Mindyourself. Mijn bedrijfsnaam, en de boodschap waarnaar ik wil leven en die ik wil uitdragen. En daar had ik afgelopen tijd enige moeite mee.

Ik vind het schrijven van zo’n blog best lastig, want ik wil context geven, maar ik vind het spannend wat mensen ervan gaan vinden. Mindyourself gaat ook over je niets aantrekken van wat anderen vinden, dus ik dacht 'let's go.' Misschien herkennen mensen zich in mijn verhaal. En anders haal ik het onderwerp 'mentale gezondheid' hierbij uit de taboesferen.

Met de billen bloot over dingen die ik moeilijk vind

In januari ben ik in mijn eentje een reis naar Thailand gaan maken. Het was fantastisch, ik heb me zo vrij en onafhankelijk gevoeld! Natuurlijk waren er soms ook lastige dingen, maar de reis heeft iets in me wakker gemaakt. Toen ik terugkwam, begon er langzaam iets te knagen. Het leven dat ik leid is comfortabel, maar door het reizen kwam het besef dat er meer in de wereld is om te ontdekken. Het knagende gevoel leek op gevoelens van ontevredenheid of onvoldaanheid.

Ik begon steeds meer te twijfelen over mijn werk, mijn relatiestatus, mijn vriendschappen, mijn financiën, mijn woonplaats, mijn mindset, de keuzes die ik in het verleden heb gemaakt wat betreft studie en baan, basically mijn hele leven. Vooral tijdens de lows van mijn menstruatiecyclus kon deze twijfel hardnekkig zijn en omslaan in onzekerheid en een laag zelfbeeld. En als je menstruatiecyclus uit ongeveer 2 weken highs en 2 weken lows bestaat, kan je er dus ongeveer vanuit gaan dat het 50% van de tijd niet zo lekker met me ging. Niet per se 50% slecht, eerder niet goed tot zeer matig.

Momenteel ben ik mid-dertig en zit ik al een tijdje in een gekke fase. Een fase waarin ik meer ‘moet’ nadenken over de rest van mijn leven. Want ik heb een kinderwens, en daarvoor wil ik idealiter in een stabiele relatie zitten (heb ik me eigenlijk pas recent gerealiseerd). Maar door de leeftijd van mijn baarmoeder zit er ineens best veel druk op deze hele situatie. Dit bijzondere voortplantingsorgaan zit in mijn hoofd en beïnvloedt mijn gedachten. Mijn hoofd is zo druk met… tsja, wat eigenlijk? Voorstellingen maken over dingen die er niet zijn. Wat als-scenario’s bedenken. Piekeren. En als je tijdens de lows van de cyclus ook nog eens je eigen leven gaat vergelijken met dat van anderen, dan heb je geen leuke tijd. Dat is allesbehalve mindyourself.

Nog even over die kinderwens. Die heb ik niet voor nu, maar wel voor later. Maar later is niet zo ver weg meer voor mij als vrouw, snap je? Ik heb (hopelijk) nog heel veel jaren op deze planeet te leven, maar mijn baarmoeder en de maatschappij maken dat ik die druk voel. Ik heb de natuur een handje geholpen door vorig jaar mijn eicellen te laten invriezen (social freezing), dus dat geeft meer rust. Maar toch hoort deze druk er nu ineens bij. Als een wolk die mijn zicht continu vertroebelt. Of alsof er een vuiltje onder mijn maandlens zit dat ik niet kan wegpoetsen. Het is er, ik kan er niet omheen, het is hinderlijk en oncomfortabel. Maar ik kan er genoeg mee zien en er valt goed mee te leven. Uiteindelijk is de maandlens aan vervanging toe en mag ik een nieuw setje lenzen openmaken. Dat setje zie ik dan als een schone lei. Zo zie ik het voor me: dit is een fase. Over twee, vijf, tien of twintig jaar is het leven weer anders met bijbehorende uitdagingen.

Ik kan ook optimistisch zijn.

Ik heb het idee dat ik langzaam uit die schemering (daar waar het nog net niet donker is, maar je zicht wel slechter is) beweeg en weer meer liefde en licht vanuit binnenuit kan voelen. Afgelopen halfjaar was pittig, maar ook bijzonder. Het mooie van deze fase is dat het ervoor zorgt dat dingen in beweging komen. Het zorgt ervoor dat ik op zoek ben gegaan naar manieren om het leven lichter en aangenamer te maken. En dit ook echt te voelen, ook al voelt het kwetsbaar. En als holistisch leefstijlcoach zal ik die manieren hieronder met je delen in de vorm van adviezen. Ik schrijf dus in ‘je’-vorm, maar heb het afgelopen tijd aan den lijve ondervonden.

Leef in het hier en nu. Als je de neiging krijgt om in je hoofd te gaan zitten en te gaan piekeren, leid jezelf dan af van je gedachten. Sport, maak een wandeling, poets je tanden, schrijf het van je af of bel een vriend(in).

Investeer in vriendschappen. Sommige vrienden zullen langer in je leven zijn dan wie dan ook. Koester ze. Plan momenten in om elkaar te zien, ga samen eten of onderneem een activiteit. Het helpt ook om met mensen te connecten die eenzelfde ervaring hebben als jij, of in dezelfde levensfase zitten, want het doet realiseren dat we er niet alleen voor staan. Find your people!

Help anderen. Dit geeft interactie betekenis. Help bijvoorbeeld met verhuizen, een luisterend oor bieden, koken, boodschappen langsbrengen, klusjes of technische handelingen uitvoeren. Pluspunt: iets doen voor een ander is nooit helemaal onzelfzuchtig. Je krijgt er zelf ook een voldaan gevoel van. Pas er wel voor op dat je dit doet vanuit een gevuld kopje, want anders geef je een vreemd soort energie weg aan anderen.

Wees je bewust van hoe je tegen/over jezelf praat. Ben je streng of hard voor jezelf? Oefen in mildheid. Geef jezelf een dikke mentale knuffel van zachtheid. En check de realiteit. Klopt het wel wat je tegen jezelf zegt? Dat checken helpt om niet te veel mee te gaan in een (negatief) narratief dat je over jezelf of een situatie hebt.

Bespreek je zorgen. Hiervoor zei ik al 'find your people.' Zoek mensen die jou kunnen ontvangen voor wie je bent. Een volgende stap is om je kwetsbaar op te stellen. Krop je gevoelens niet op, maar maak ze bespreekbaar met mensen die je vertrouwt en bij wie je je op je gemak voelt. Het lucht op, en als het goed is versterkt het ook de onderlinge band. Daarvoor hoef je niet hetzelfde te hebben meegemaakt.

Bij deze een shout-out naar mijn vrienden waarbij ik dit stukje van mezelf mocht en durfde te delen; ik zie jullie en ik waardeer jullie <3

Maak plezier. Echt, doe dingen die je leuk vindt. Doe ze desnoods in je eentje. Het leven is te kort om te wachten tot het juiste moment. Ga naar een museum, uit eten in je eentje, boek die vakantie of start een cursus gitaarspelen of keramiek beschilderen.

Hoe het nu met me gaat? I'm trying to mindmyself. Ik zit in een helend proces. Eerst was er een periode dat de gevoelens negatief waren en ik niet goed wist wat ik ermee aanmoest; nu zit ik in een periode dat ik de emoties kan voelen, uiten en laten gaan. Door mezelf te openen voel ik me steeds een beetje beter. Het is een proces en ik probeer er ook van te genieten. Want ook de negatieve gevoelens horen erbij.

Verder ben ik aan het overwegen om weer aan de anticonceptie te gaan ivm de beïnvloeding van hormonen, en dat het mijn lows mogelijk minder low maakt. Ik geef mezelf tot en met einde dit jaar om daar een beslissing over te maken.

Liefs,
Mindy

P.S. Heeft deze blogpost je geraakt? Herken je iets of heb je tips? Stuur me gerust een berichtje via insta @mindyourself.coach. Vind ik leuk!